Ahmet Ümit İstanbul Hatırası Kitabı

Ahmet Ümit’in yeni kitabı İstanbul Hatırası, 21 Mayıs’tan itibaren her gün bir sayfa olarak Twitter’da okurlarla paylaşılacak.

Polisiye romanların usta kalemi yazar Ahmet Ümit‘in yeni kitabı İstanbul Hatırası, 1 Haziran’da Everest Yayınları’ndan yayımlanarak raflardaki yerini alıyor. Bir süredir Everest Yayınları‘na geçeceği konuşulan Ahmet Ümit’in yayınevi değiştireceği de böylece kesinleşmiş oluyor. Ama İstanbul Hatırası’nın bir başka özelliği daha var. Türkiye’de ilk defa bir kitap kitapçılardan önce twitter’da yer alacak. Roman, 21 Mayıs’tan 1 Haziran’a kadar her gün bir sayfa olarak www.twitter.com/everestkitap hesabında okurlarla paylaşılacak.

Byzantion’dan İstanbul’a uzanan heyecan yüklü, tarihsel bir serüven…

Yedi hükümdar, yedi kadim mekan, yedi gizemli ve özel olay:
ve yalın bir gerçek!

Talan edilmiş bir tarih… Yağmalanmış bir şehir… Umutla…rı çalınmış insanlar…
ve buruk bir aşk hikayesi !

İSTANBUL HATIRASI

“Şehre bakıyorduk denizden… Sisler içindeydi İstanbul… Sisler içinde deniz… Sisler içinde teknemiz. Sultanahmet’in minareleriydi görülen, Ayasofya’nın kubbesi, Topkapı Sarayı’nın kuleleri. Hiç yağmalanmamış, yıkılmamış, kirletilmemiş gibiydi şehir. Bembeyaz bir sisle örtmüştü doğa, ne varsa görüntüyü çirkinleştiren. Güneş doğmadan bir anlığına beliren bir hayal gibi… Büyülü bir bulut gibi… Bir masal imgesi gibi… Yeni kurulmuş bir kent gibi… Yeni bir başlangıç gibi…. Genç, umutlu, güzel…
Şehre bakıyorduk denizden… Çocukluğumuza bakıyorduk; Balat sokaklarında çığlık çığlığa… Haliç’in sularında kulaç kulaca… Komşu mahallelerin çocuklarıyla yumruk yumruğa… Papazın bahçesinden çalınan erikler, Anemas Zindanı’nda aranan hazine, Tekfur Sarayı’ndaki hayalet, Patrikhane’deki İsa Peygamber, Yavuz Selim’de bayram namazı, ayazmadaki kutsal su, yatırlarda uyuyan sahabeler, denizden çıkarılan haç… Dar sokaklara yayılan yemek kokuları… Birbirinin külüne muhtaç komşular…
Şehre bakıyorduk denizden. Handan’a bakıyorduk… Siyah önlükler içindeki o çırpı bacaklı kıza. Bizden önce tahtaya kalkan parmak. Bir türlü bitmek bilmeyen ev ödevleri. Öğretmenin yüzümüzde patlayan tokadı. Sisler arasından kalmış anılarımız… Balat’ın dar sokaklarında yürüyen, dört mektepli çocuk… Aşkın bozamadığı dostluk… Demir’in cesareti, Nevzat’ın vicdanı, benim şiirlerim… Handan’ın güzelliği… Handan’ a bakıyorduk; sisler arasından uyanan İstanbul gibi buğulu gözlerine.
Şehre bakıyorduk denizden. Nevzat’ın şiir düşkünü babasına, tarih meraklı annesine… Güzide’ye bakıyorduk. Nevzat’ın karısına… Kızına bakıyorduk, Aysun’a… Aysun’un yarıda kalmış sevincine… Demir’in annesine deli gibi aşık babasına bakıyorduk, alzheimer hastası karısına.. Adı hüzün olan o atmacaya… İki kadeh attı mı, şahane şarkılar söyleyen babama bakıyorduk, her zaman sevecen, her zaman sevgi dolu anneme… Ve Handan’a bakıyorduk sık sık… Hepimizin aşık olduğu kıza… Benim karıma… Onun gerçekleşmemiş hayallerine… Oğlum Umut’a… Umut’un yarıda kalmış sevincine…
İstanbul’a bakıyorduk denizden… Doğanın yarattığı şiire… Günümüz insanının yarattığı garabete… Gökdelenlere bakıyorduk, şehrin kalbine çakılmış beton hançerler gibi hayasızca karşımızda dikilen… Köprülere bakıyorduk, denizin bileklerine bukağı gibi geçirilen… Boş alanlara bakıyorduk, her saat, her dakika, her an adım adım küçülen… Ormanlara bakıyorduk, ağaç ağaç, çalı çalı, çiçek çiçek talan edilen… İnsanlara bakıyorduk, fedakarlığını yitirmiş, sevincini yitirmiş, sevgisini yitirmiş, umudunu yitirmiş, onurunu yitirmiş… Kendini yitirmiş… Zavallı bir topluluk, başarıyı mutluluk zanneden…
İstanbul’a bakıyorduk denizden… Ölülerimizin yüzlerine bakıyorduk… Onların gözlerindeki kendi kederimize. Çaresizliğimize bakıyorduk, avuçlarımızda büyüyen zavallılığa, kanımızda filizlenen korkaklığa… Elimizden alınan hayata bakıyorduk… Güneşli günlerimize, umut dolu sabahlara, eğlenceli bahar akşamlarına… Sönen anılarımıza bakıyorduk, ölen hayallerimize, yıkılan düşlerimize… Sönen anılarımızı, ölen hayallerimizi, yıkılan düşlerimizi yüklenip, yorgun bir şilep gibi bizden uzaklaşan şehrimize… Şehrimizle birlikte yitirdiğimiz kendimize bakıyorduk…
İstanbul’a bakıyorduk denizden. Kral Byzas’ın efsanevi ülkesine, Konstantin’in imparatorluk başkentine, II. Teodosius’un taştan bir gerdanlığı andıran surlarına, Jüstinyen’in benzersiz Ayasofya’sına, Fatih’in cihanı yönettiği Topkapı Sarayı’na, Kanuni’nin muhteşem Süleymaniye’sine… Hükümdarlara bakıyorduk, büyük komutanlara bakıyorduk, soylu vatandaşlara, kölelere, devşirmelere… Kadınlara bakıyorduk… Pulheriya’ya, Teodora’ya, Hürrem Sultan’a… Kahramanlığa bakıyorduk, korkaklığa, yaratıcılığa, yıkıcılığa, zekaya, aptallığa, şefkate, acımasızlığa… Bir şehrin görüntüsünde, bütün bir insanlığın serüvenine bakıyorduk denizden.
İstanbul’a bakıyorduk denizden… Forumlara, sütunlara, heykellere, tanrılara, tapınaklara, kiliselere, camilere, saraylara, kasırlara, sarnıçlara, çeşmelere, sebillere, türbelere, medereselere, aşevlerine, kayıkhanelere, iskelelere, istasyonlara, üniversitelere, yalılara, konaklara, unutulmuş ahşap evlere, çürüyen kağir binalara… Kıyıya inen dar patikalara, geniş bulvarlara, binaların kuşattığı çocuk parklarına… Ve aklıyla, emeğiyle, inceliğiyle bu şehri kuran ustalara.. Ustaların ustasına Mimar Sinan’a…
İstanbul’a bakıyorduk denizden. Bizim İstanbulumuza, çalınmış hayallerin şehrine… Talan edilen anıların başkentine… Yağmalanmış mutlulukların payitahtına… Kırılmış umutların kalesine… Kederlerin kraliçesine… Zorbalığın ele geçirdiği güzelliğe… Sinsiliğin bayrak diktiği zarafete… Aç gözlülüğün işgal ettiği berekete… Kendi kanımızı sunmaktan başka çaremiz kalmayan şehrimize; sokağımıza, bahçemize, evimize, mezarımıza…

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !